De god van de doden in de klassieke mythologie, bij de Romeïnen bekend als PLUTO.

In tegenstelling tot dergelijke godheden in andere religies —zoals OSIRIS in Egypte — was hij een meedogenloze en angstaanjagende god.

Hades was de zoon van CRONUS en RHEA en zo de broer van ZEUS. In de verdeling van de wereld, na de overwinning op de Titanen, kreeg Hades de Hel, of Tartarus terwijl Zeus de aarde en de hemel en POSEIDON de Zee kreeg.

Hades zette zijn zinnen op zijn nicht PERSE­PHONE als vrouw, de jonge dochter van Zeus en DEMETER. Haar ouders hadden het niet op deze schoonzoon begrepen (hoewel Zeus een oogje toekneep in de loop der gebeurtenissen). Hades ging zelf tot actie over en ontvoerde het meisje toen zij met haar gezellinnen op de vlakten van Sicilië aan het bloemenplukken was.

De goden waren misnoegd en Demeter rouwde om haar dochter en verwaarloosde de vruchtbaarheid van de aarde. De goden droegen Hades op het meisje aan haar moeder terug te geven, maar hij was hen te slim af en gaf haar enkele granaatappelpitten te eten. Wie in de onderwereld iets gegeten had kon niet naar de aarde terugkeren.

Men kwam tot een compromis. Persephone zou (de helft of) eenderde van het jaar in de onderwereld doorbrengen als de vrouw van Hades, maar de resterende tijd op aarde verblijven. Demeter nam genoegen met deze regeling en Persephone werd de personificatie van de Lente, het nieuwe leven, dat in dit seizoen uit de grond naar boven komt.

 Weegschaal    Schorpioen    Pluto     Symbool-Pluto  Boogschutter     Terug